ادريس دانيال

"اگر به خواست ها و آرزو هاي برحق مردم افغانستان پاسخ نگوييم، ختم استيم." اين جمله را داكتر رنگين داد فر سپنتا، رييس شوراي امنيت ملي، در تازه ترين گفتگوي خود با تلويزيون طلوع، اظهار كرد.

در اين گفتگو، رييس شوراي امنيت ملي، بر چند نكته ديگر هم تاكيد داشت::

- نبودتعريف دوست و دشمن؛

- شكايت از ستراتيژي جامعه جهاني؛

- برجسته ساختن ضعف هاي اپوزيسيون و

- حمايت پاكستان از طالبان.

مي خواهم در اين نوشته كوتاه به هر كدام از اين موارد، جدا- جدا بپردازم.

اول در مورد نخستين جمله اي كه در اين نوشته از سپنتا نقل كردم. من از اين جمله نفهميدم كه كي بايد به خواست هاي مردم افغانستان پاسخ مثبت بدهد. آن جواني كه از صبح تا شام در كنار يك جاده ايستاده است تا چند تا كارت تيليفون بفروشد؟يا اطفالي كه مجبور به گدايي و كار هاي شاقه استند؟ يا هم يك ميليون معلول و معيوبي كه ما در اين كشور داريم؟و يا كسان ديگري از اين قبيل؟

اگر منظور آقاي سپنتا اين بوده كه دولت افغانستان به عنوان مسوِول درجه اول سرنوشت اين كشور و اين مردم، بايد به اين خواست ها پاسخ بدهد،پس چرا اين دولت اين كار را نمي كند؟ آيا اين جمله اقاي سپنتا، شكايت از عملكرد دولت بود؟ از لحنش چنين معلوم نمي شد.حتا اگر شكايت از دولت هم بوده باشد، فكر نمي كنم هيچ وجدان سالمي پس از شش يا هفت سال كار در يك دولت، در حالي كه هنوز هم يكي از پست هاي ارشد دولت را ، در اختيار دارد، بيايد و از دولت خود شكايت كند. اگر اين وجدان سالم از اين دولت شكايت دارد، چرا از آن بيرون نمي شود؟ اگر فكرمي كند كه حضورش مي تواند باعث تغييرات در عملكرد دولت شود، وقتي در شش يا هفت سال گذشته اين نتيجه را به دست نياورده ،معلوم است كه در اين زمينه قضاوت ساده لوحانه دارد.